« رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند : شيعيانِ عليّ بن أبى طالب را سبك مشماريد ! چون يك تن از آنان چنين قدرتى دارد كه در روز قيامت به اندازهء تعداد نفرات قبيلهء ربيعه و مُضَر ، شفاعت مىكند » . دو داستان راجع به شفاعت أئمّهء معصومين در دنيا عجيب است از شفاعت ائمّهء معصومين در دنيا تا چه برسد به آخرت ، و چه بسيار از گرفتاريها و معضَلاتى كه به شفاعت آنها حلّ شده است ؛ ما در اينجا دو داستان از شفاعت حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام و توسّل به قبر مبارك آن حضرت بيان مىكنيم ، تا بر همين اساس نيز شفاعت آن سروران در آخرت روشن شود . داستان اوّل راجع به خود اين حقير است ؛ و توضيح آنكه : در ماه مبارك رمضان سنهء يكهزار و سيصد و هفتاد و شش هجريّهء قمريّه ، براى زيارت حضرت أبا عبد الله الحسين و اقامت در كربلاى معلّى ، از نجف اشرف كه محلّ اقامت دائمى بود ، با عيالات به كربلا مشرّف شديم ، و اطاقى تهيّه نموده و از بركات حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام بهرمند مىشديم . در آن سنه ، ماه مبارك رمضان در فصل گرما بود ، و عادت من چنين بود كه شبها چون كوتاه بود نمىخوابيدم و صبحها تا دو ساعت به ظهر مانده مىخوابيدم ، و سپس وضو مىگرفتم و عازم حرم مطهّر مىشدم . در حرم تا ظهر مىماندم و نماز را بجاى آورده به منزل مراجعت مىكردم . دوستى داشتم به نام حاج عبد الزّهراء گرعاوى كه عرب بود و